Recensie “Vertellingen van 1001 nacht”
Wanneer het zaallicht dooft en de voorstelling begint, is het Marc-Marie Huijbregts zelf die het podium op komt lopen, zonder pruik en met zijn eigen stem. Hij spreekt de zaal toe vanuit een decor dat oosters aanvoelt door haar vorm en lijnenspel. Het kent weinig kleur en detail, zodat er veel te verbeelden overblijft. De sprookjes worden aanschouwelijk gemaakt worden door de acrobatische theatermakers van de Ashton Brothers. Het zijn de prachtige sprookjes van 1001 nacht.
Marc-Marie vertelt het verhaal over de Sultan die bedrogen is door zijn echtgenoot. Hij vervloekt alle vrouwen en trouwt, ontmaagdt en vermoordt elke nacht een nieuwe bruid. Sheherazade (Marc-Marie Huijbregts) is de 1001e bruid van de sultan en zij probeert dit ritueel te stoppen, zodat ze haar leven en die van alle andere jonge vrouwen uit haar land kan redden. Dit wil ze doen door de sultan elke avond een bijzonder verhaal te vertellen en net voor het einde met een cliffhanger te gaan slapen, zodat wil hij het einde van het verhaal horen, de bruid nog een dag in leven moet houden.
De volksverhalen uit de 9e tot 13e eeuw uit de Islamitische en Arabische wereld zijn prachtig, tekstueel zit de productie goed in elkaar en maar zelden wordt het flauw. De Ashton Brothers zorgen af en toe voor spektakel. Bijvoorbeeld wanneer er vier apen door de nok van het theater slingeren, dat niet onder doet aan de musical Tarzan van een paar jaar geleden. Wanneer Marc-Marie een rode pruik opzet, verandert hij in een vrouw die de gehele voorstelling de lach aan haar broek heeft hangen. De rol van Sheherazade speelt hij een beetje als zichzelf, zijn trekjes zijn te herkennen en tegen het einde wordt de bekende manier van praten van Marc-Marie nagedaan door de Asthon Brothers. Jammer, want zo wordt het bijna een personality show rondom de cabaretier. Terwijl de voorstelling zoveel meer is dan dat.
Soms voelen de verhalen wat slepend aan, maar je blijft benieuwd naar de afloop van de verhalen van Sheherazade. John Buijsman zet erg mooi een wat norse en geïrriteerde sultan neer. Enerzijds wil hij van Sheherazade af, anderzijds wil hij elk verhaal in zich opnemen die de verse bruid hem verteld. De kunsten van de Asthon Brothers zijn geestig, maar niet heel spectaculair. Veel goede vondsten kent de productie wel, stromend bloed door middel van het tevoorschijn halen van rode zakdoekjes bijvoorbeeld. En humor eveneens, zo laten de acteurs op een gegeven moment een (nep)geit over het podium lopen, die tevens keutels laat, met een lachsalvo uit de zaal als gevolg.
Een geestige productie, explosief toneel, gebracht vanuit een ander perspectief. Spijtig is dat de Asthon Brothers niet alles geven wat ze in huis hebben. Maar de bijzondere keuze om deze acrobatengroep met Marc-Marie Huijbregts samen te brengen maakt het alleen al interessant genoeg om te gaan.
Gezien: Vertellingen van 1001 nacht, het Zuidelijk Toneel, op 1 maart Odeon de Spiegel. Regie Matthijs Rumke en nog te zien t/m 12 mei 2012 door heel Nederland. Meer informatie: www.hzt.nl
Waardering: ***..
Beeldmateriaal: Phile Deprez & Monique van der Steen
Je kunt nu ook reageren op mijn artikelen, dat wordt zeer gewaardeerd.
