Nick Preusterink

Recensie Brigitte Kaandorp Bonbonniere

Tijdens haar Bonbonnière-tour doet Brigitte Kaandorp enkel de fraaiste schouwburgen van het land aan. In de zogenaamde bonbonnetjes van het Nederlandse theaterlandschap zingt ze haar bekendste en mooiste liedjes, zoals Koeien, Ik heb een heel zwaar leven en haar loflied over Andries Knevel.

Maar zo chique als de zalen zijn is Brigitte zelf natuurlijk niet, al gauw verruilt ze haar gala jurk voor iets dat makkelijker zit, worden de liedjes afgewisseld met leuke verhalen en laat ze op een gegeven moment zelf een schaal met chips rondgaan door de zaal. Met dat laatste laat ze zien de koningin van het cabaret te zijn. Zo uniek en geestig.

Ze zal veel mensen moeten teleurstellen, want de kaarten gingen als warme broodjes over de toonbank en is bijna elke zaal al uitverkocht. Speciaal voor hen die geen kaarten konden bemachtigen is er “Dit is een meezinger”. Al haar liedjes zijn gebundeld in dit boek met bladmuziek, haar teksten en bijhorende anekdotes. Een aanrader (ook wanneer je geen noten kunt lezen).

Gezien: Brigitte Kaandorp, Bonbonnière, op 17 maart Leidse Schouwburg. Nog te zien t/m 13 april 2013. Meer informatie: www.brigittekaandorp.nl

Reisverslag Osnabruck “Jongens van de gestampte pot zijn het, die uit Osnabruck. Met een ijsje toe.”

In 1961 sloten Haarlem en de Duitse stad Osnabrück een stedenband met elkaar. Zo’n stedenband heeft als doel het versterken van vriendschap, kennis nemen van elkaars culturen en het wederzijds ondersteunen van het bestuur. Hartstikke leuk allemaal, het geeft ons in ieder geval aanleiding deze Duitse stad eens aan te doen. Want ondanks het wat slapende imago heeft de stad heel wat gezelligheid te bieden. Wij van Haarlem dit Weekend stelden een top 10 samen.

10. Rampendahl, wat is Duitsland zonder bier? Precies, ondenkbaar. Zoals “ons eigen” Jopen in de Raaks geschonken wordt, staat er in Osnabrück de bierbrouwerij Rampendahl in het centrum. Waar ze net als bij ons, zelf gebrouwen bier schenken in een sfeervol café.

9. Het lijkt wel eens dat in heel Duitsland geen film te zien is die niet is nagesynchroniseerd. Maar filmhuis “Cinema Art House” laat heel af en toe het origineel zien, het café ernaast is erg gezellig en ook zonder kaartje toegankelijk.

8. In het centrum van de stad vind je een leuk winkeltje met hebbedingetjes; L’artiste. Maar wanneer je met de trap naar de kelder afdaalt kom je uit op een binnenplaatsje. Een verborgen parel in de stad waar koffie geschonken wordt geserveerd met een fijne taartpunt.

7. In het centrum bevind zich een erg leuke lunchroom, “StadtgalerieCafé”. Hier werken mensen in de keuken en bediening met het syndroom van down en maken er de lekkerste omeletjes voor je.

6. In het Felix Nussbaum Haus, had Jeroen Krabbe twee jaar geleden nog een expositie. In dit museum hangen nu weer enkel de werken van de Joodse schilder, Felix Nussbaum. Veel werken hebben te maken met de vervolging, en ook zijn laatste schilderij hangt er. Hierop paste hij dagelijks de datum aan, tot het moment dat hij werd opgepakt door het nazi regime. Dat maakt het schilderij nog aangrijpender.

5. De inwoners van Osnabrück houden van ijsjes, althans dat ga je wel geloven wanneer je al die ijssalons in het straatbeeld ziet.

4. Op nummer vier staat het Osnabrücker Kartoffelhaus an de Dominikanenkerk. Dit restaurant kent een fijn terras en bevind zich net buiten de drukke winkelstraten. Ze serveren er stevige maaltijden, als aardappel ovenschotels en stamppot. Een echte aanrader is het gerecht: “Oma’s Bratkartoffelpfanne” met  spek, ui en gebakken ei.

3. Vertaald uit het Duits is “See” niet zee, maar meer. Net buiten de stad vind je de Rubbenbruchsee. Een heerlijke plek waar je kunt kajakken, zwemmen, picknicken, of gewoon op een terrasje de kajakkende en zwemmende mensen voorbij zien komen. Bij mooi weer is deze plek erg de moeite waard om erom heen te lopen of te fietsen.

2. Freiraum Petersburg, achter het station telen jongeren op dit braakliggende terrein groente en fruit. Maar goed dat is vandaag, morgen kan er net zo goed een voorstelling georganiseerd worden, of is er een expositie of muziekvoorstelling te bewonderen. Een spannend terrein in elk geval. www.freiraum-petersburg.de

1. De stad kent geen grote musical producties, maar heeft wel meerdere leuke theaters, zo is er het poppentheater, waar tevens overnacht kan worden. In het Emmatheater zijn mooie artistieke voorstellingen te zien en het Theater Osnabrück is alleen vanwege haar jugendstil gebouw al erg de moeite waard om te bezoeken.

Kortom een partnerstad waar wij als Haarlemmers blij mee kunnen zijn en wat zeker een bezoekje waard is. Wanneer het je nou aanspreekt, ieder jaar verloot de Duitse stad een studiebeurs onder geïnteresseerde Haarlemmers. Met deze beurs kun je gratis deelnemen aan de jaarlijkse Duitse taalcursus aan de lokale hogeschool. Meer informatie hierover vind je op de website van Hogeschool Osnabrück. http://www.hs-osnabrueck.de/722+M549e209680c.html

Met dank aan Anna-Maria Schwarze voor haar tips (oud stadsambassadeur van Haarlem in Osnabrück). De huidige stadsambassadeur in Osnabruck is Barbara Willemsen. Meer reisverhalen vind je op www.nickpreusterink.nl

Het magische oosten, Marrakesh en Agadir

Het magische en oosterse Marokko, waar de handlezers je de toekomst willen voorspellen, bezweerders in de weer zijn met enge slangen en de zebrapaden er puur als decoratie lijken te liggen. En dat allemaal in een decor van moskeeën en oosterse pracht en praal, Marokko de parel aan de Middellandse Zee en de Atlantische Oceaan.

We lopen door naar het bruisende centrum van de stad met nauwe straatjes waar aan weerzijden handelaars hun waar proberen te verkopen. Van typische oosterse handgemaakte lampen, tot zojuist gelooide tassen en ander pluralia. De verkopers zijn toeristen gewend en daardoor hondsbrutaal. Een praatje maken wanneer je niks koopt zit er niet bij en een foto maken is al helemaal not done, want Marokkanen lijken überhaupt niet op de foto te willen, uit angst om negatief op internet te komen schijnt daarvoor de reden te zijn.

Een fijne plek om de chaos van de stad te ontvluchten, is binnen de paleisomheining. In de tuin van het paleis hoor je de vogels fluiten en eenmaal binnen zie je rijk gedecoreerde vertrekken. Hier leefde ooit een koning die 500 vrouwen onderhield. (Je moet er maar de tijd en energie voor hebben.) Het hebben van meerdere vrouwen was tot 2003 (!) overigens gewoon toegestaan in Marokko, mits je al je vrouwen gelijkwaardig behandelde. Maar omdat zoiets eigenlijk onmogelijk bleek, mag het tegenwoordig niet meer.

Rondom Marrakesh vind je alle seizoenen zeggen ze wel eens. De omgeving kent, zon, zee en sneeuw, want zo kun je skiën in het atlas gebergte en rij je iets verder heb je een prachtige kustlijn. Wil je nou een gids die je begeleid, er lopen 7 gidsen rond in Marrakesh die Nederlands spreken. Wij werden rondgeleid door gids Ahmed Erraki, een spontane en goede gids, hij is te bereiken op 0021266207750. Mocht hij niet kunnen, het Marokkaans verkeersbureau in Brussel kan je aan de telefoonnummers van de andere gidsen helpen.

De Marokkaanse keuken is heel divers, eten is tevens een feestelijke aangelegenheid (en dat ondanks de alcohol die ze veelal niet drinken). Er wordt uitgebreid getafeld rond het middaguur om rond 22:00 uur nogmaals aan te schuiven. Stappen in Marrakesh kan heel goed. De jonge inwoner is te vinden in het nieuwe gedeelte van de stad Gueliz, waar veel grote clubs te vinden zijn, zoals de Lotus Club, waar de DJ vaak ondersteund wordt met live muziek.

Grappig weetje is overigens dat sommige huizen in de oude stad 2 deurkloppers hebben, één voor als een man aanklopt, zodat de man des huizes open kan doen en één voor de vrouw met hetzelfde idee. Tegenwoordig hebben de gebouwen gewoon één bel.

Het grote Djema el Fna plein is de publiekstrekker van de stad. Onder de parasol op dat grote plein zitten vrouwen die brieven voorlezen aan analfabeten in ruil voor een fooitje. Ook zijn er die de toekomst voorspellen en mannen die hun slangen en apen tonen. Die laatste groep zijn hondsbrutaal,wat je fooi je ze ook geeft, ze vinden het te weinig. Zo oosters het land oogt, zo westers is hun mentaliteit. Er lopen vrouwen in zowel boerka, met hoofddoek, of zonder enige religieuze bedekking. En ook hier scheiden één op de drie getrouwde stellen. Vroeger mochten vrouwen niet naar het gerechtshof, inmiddels wel. Er is de laatste jaren veel veranderd, op dit gebied.

We reizen door naar Agadir, de stad van de visserij, haar lange boulevard en omgeven door interessante surfspots. De autoreis van Marrakesh naar Agadir is fijn, in 2,5 uur zie je de omgeving groener worden door het naderen van de zee. Wanneer je de kustlijn van Agadir bereikt, is het eerste wat je ziet de berg met daarop de tekst: “God, land en koning”. De ‘s avonds verlichte letters zijn geplaatst op de plek waar vroeger de stad zelf stond, maar door een aardbeving in 1960 totaal is verwoest. Toen is besloten de stad enkele honderden meters lager opnieuw op te bouwen aan de kustlijn.

Het fijne aan Marokko is dat je merkt dat het niet “nep” is. Mensen doen zich niet anders voor dan ze zijn. De traditionele kleding hebben ze niet aan omdat de toerist dat graag zien wil, maar omdat ze het graag dragen. Anders gezegd; Marokko is geen Efteling, zoals in Azië sommige gebieden nog wel eens helemaal ingericht zijn voor de toerist en haar behoefte aan het kopen van traditionele waar. Hier verkopen ze het sowieso wel, op hun manier, het kan soms bot en agressief over komen, die eerlijkheid is wel zo lekker.

Op fototoestellen is de Marokkaan (zonder uitzondering) niet erg dol. Ze doen er alles aan om niet gefotografeerd te worden, soms met een hevige discussie als gevolg. Vraag daarom altijd eerst of je en foto mag maken en trek desnoods de portemonnee ervoor. Want de Marokkaan is ook niet gek.

Eigenlijk zou ik geen aandacht moeten besteden aan de dierentuin van Agadir. Dit is een vrij trieste bedoeling, die geen aandacht verdient. Kinderen voeren de dieren er popcorn uit de hand, van het geschreeuw en gekrijs van de kinderen worden de dieren ook niet vrolijk en ze zitten er in te kleine hokken. Niet een erg aangename bedoeling. Maar wel een topattractie van de stad wat bezoekersaantallen betert, het is er een drukte van jewelste en iedereen vind het er prachtig. Echt een dagje uit voor het gezin uit Agadir.

Rondom Agadir is het uitstekend surfen. Met haar 3600 km aan kust zijn er veel surfspots te vinden. De ideale tijd van het bezoeken van Marokko is voor- en najaar. Je vind er dan weinig toeristen en de temperatuur is dan aangenaam.

Slapen kun je doen in grote hotels, het fijne is dan dat je na een warme dag gegarandeerd bentvan een verfrissende duik in het zwembad. Maar veel sfeervoller zijn de kleine riad’s die te vinden zijn in de stad. In oude herenhuizen vind je deze kleine hotelletjes,variërendvan luxe tot bescheiden.

Tot zover de reis van Marrakesh naar Agadir, er is nog zoveel te vertellen, over de moskeeën bijvoorbeeld of de homeopathische winkeltjes. Maar goed er is ook zoveel te vertellen over Marokko, ontdek het zelf.

Tunesië: thalassotherapie, golf en gastronomie. (Door Mirjam Weenink)

Onlangs zijn we de Hollandse kou, wind en regen ontvlucht en besloten we het aangename klimaat van Tunesië op te zoeken. Gedurende een week bezochten we noord Tunesië en genoten daar van de cultuur, thalassotherapie, wellness en de vele golfbanen die het land te bieden heeft. Het land is druk bezig zich te herstellen na de Arabische lente, de Tunesische dictator werd in januari 2011 verdreven na een volksopstand. De vriendelijke bevolking werkt hard aan de wederopbouw en zien graag de toeristen terug komen. Tunesië is veilig, ontspannen en  afwisselend door zee, groene golfbanen en woestijn. En het is er rustig, doordat (nog) weinig toeristen het land aan doen, ook zijn de prijzen er laag. Kortom een ideaal vakantieland.

Sidi Bou Said

We vlogen in ongeveer twee en half uur van Amsterdam naar de hoofdstad Tunis. Op het vliegveld huurden we een auto bij één van de vele internationale verhuurbedrijven. De wegen zijn over het algemeen goed en de benzine is goedkoop. We reden van het vliegveld rechtstreeks naar het schilderachtig dorpje Sidi Bou Said, ongeveer 15 minuten van de luchthaven. Dit kunstenaarsdorpje staat bekend om zijn witte huizen met blauwe deuren, vensters en ijzeren rasters. De kleur wit beschermt je tegen de hitte, de kleur blauw verjaagt de insecten. Sidi Bou Said ligt aan de Golf van Tunis en heeft een aantal sfeervolle boetiekhotels. Dit zijn traditionele Arabische huizen omgetoverd tot elegante hotels, met buitenzwembad, hammam en terras. Je betaalt ongeveer €100 per nacht voor een twee personen kamer, incl. ontbijt. We hebben overnacht in het charmant en sfeervol hotel, Dar Saïd.  www.darsaid.com.tn

In Sidi Bou Said bevinden zich een aantal zeer goede restaurants, waar de Tunesische gerechten met veel passie worden bereid, hierbij worden bijpassende (vooral Tunesische) wijnen geserveerd. De wijnbouwcultuur in Tunesië dateert nog uit de Carthageense en Romeinse tijd en heeft zich gedurende de eeuwen zeer goed ontwikkeld. De gunstige temperatuur zorgen ervoor dat de Tunesische rode en witte wijnen  wereldwijd erg geliefd zijn en worden veel geëxporteerd.

Het brengen van een bezoekje aan Carthago, een nederzetting gesticht 800 jaar v. Chr. is zeer de moeite waard. Liggend aan zee, iets ten westen van Sidi Bou Said was Carthago ooit een belangrijke handelsstad van Noord-Afrika. De overblijfselen van deze oude stad zijn te bezoeken en staan nu op de lijst van UNESCO Werelderfgoed.

Om nog meer cultuur te proeven kun je het Baron d’Erlanger Museum bezoeken. Het woonhuis van deze bijzondere kunstenaar, geboren in 1872 in Parijs en erfgenaam van een welgestelde Duitse bankiersfamilie is opengesteld voor het publiek. Vanwege zijn zwakke gezondheid was de baron naar het milde zeeklimaat van Sidi Bou Said verhuisd. Hier hield hij zich bezig met musiceren, dichten en schilderen. Het huis is ingericht met veel smaak en elegantie onder invloed van Arabische - Andalusische architectuur. Het bezit een grote collectie muziekinstrumenten uit de gehele wereld.

Gastronomie
Door de lange kustlijn is het vanzelfsprekend dat er een brede keuze is aan verse vis en schelpdieren. Couscous is het nationaal gerecht en wordt geserveerd met groente, lam, gevogelte en vis. Een typisch Tunesisch voorgerecht is de brik- l`oeuf, een zacht gekookt ei verpakt in een envelop van filodeeg, soms met tonijn of garnalen. Heerlijk! Een ander favoriet voorgerecht is mechouia, gesnipperde uien, rode pepers en tomaten vermengd met olijfolie en gegarneerd met tonijn en hardgekookte eieren en geserveerd als salade. Het diner wordt vaak afgesloten met muntthee, de traditionele drank van Tunesie, in sommige regio´s geserveerd met verse muntblaadjes en pijnboompitten. De glaasjes worden geserveerd op een zilveren dienblad, waarvan ze vanuit grote hoogte worden gevuld met een lange straal uit de theepot.

Sousse
Onderweg naar ons volgende hotel in Monastir, hebben we een stop gemaakt in het oude centrum van Sousse, ook wel de “Parel van de Sahel” genoemd. De schilderachtige oude medina (stadscentrum) is een authentiek decor van eeuwen terug met vele leder-, tapijt-, sieraden en keramiekwinkeltjes. Het is de moeite waard om er door heen te lopen. Het bezoeken van een Moors cafeetje, waar alleen de mannelijke bevolking bijeenkomt om waterpijp te roken en muntthee te drinken heeft een gemoedelijke en plezierige sfeer. Als westerse vrouw werd ik aller-hartelijk ontvangen, nadat ik gevraagd had of ik er een kop thee mocht drinken.

Golf

Tunesië is een oase voor golfliefhebbers, vooral door de ideale weersomstandigheden in voor-, najaar en winter. Het  heeft een uitstekende naam in het internationale circuit en wordt gewaardeerd door zowel professionals als amateurs. Veel hotels bieden vaste golfarrangementen en gratis vervoer van en naar de golfbanen. Lidmaatschap van een club is niet nodig en alles, van golfclubs tot en met caddies, is voor redelijke prijzen te huur in vergelijking met Nederland.

Monastir

In hotel Royal Elyssa Monastir, hebben we een aantal dagen genoten van de verschillende thalasso en spa mogelijkheden en de mooi aangelegde golfbanen.  www.royalelyssa.com. In dit moderne design hotel komen veel Franse toeristen, om voor een aantal dagen te genieten van de luxe van het hotel.

Tunis
Helemaal uitgerust reden we weer terug naar Tunis. De Franse invloed is hier duidelijk zichtbaar, vele brede lanen met grote koloniale gebouwen in art nouveau en art deco stijl. Via de oude stadspoort Bab el Bahr oftewel Porte de France liepen we de medina in, een chaotisch doolhof van nauwe straatjes met schitterende paleizen, moskeeën, medersa’s (koranscholen) en fonteinen. Overal wordt handel gedreven. Je kunt er van alles kopen van kruiden en specerijen tot leer, prachtige handgeknoopte tapijten, een handgemaakte fez (rode of zwarte vilten hoedje) en sieraden. Iedere bedrijfstak of ambacht heeft zijn eigen wijk of straat.

Buiten de medina ligt een groot  paleizencomplex, waarin het Bardo National museum is gevestigd. Het museum heeft een grote collectie archeologische vondsten uit de Tunesische geschiedenis. Net buiten de stad hebben we onze laatste vakantiedag doorgebracht in het luxe hotel The Residence Tunis, u betaalt ongeveer €300, 2pk. incl. ontbijt www.theresidence.com. In dit smaakvol ingericht hotel hebben we gebruik gemaakt van de thalasso en spa faciliteiten. Voordien kregen we een korte medische keuring van een arts.

Thalassotherapie

Thalassotherapie heeft een positieve werking bij huidziekten, spier en gewrichtsklachten, reumatische aandoeningen en bij problemen met de luchtwegen. Het wordt meestal gegeven in een direct aan zee gelegen kuuroord en er wordt gebruik gemaakt van vers, verwarmd en onbehandeld zeewater. Elementen uit de zee, zoals koper, ijzer en chroom worden via de huid opgenomen en hebben zo een vitaliserende en geneeskrachtige werking. De behandelingen worden gegeven op verschillende manieren, het baden in dit zeewater, lichaamspakkingen met  zeewier-, zeealgen en zeemodder en via straaldouches en hydromassages. Tunesië heeft na Frankrijk het grootste Thalasso aanbod van de wereld.

De unieke combinatie van islamitische cultuur en een Europese stijl maakt Tunesië tot een afwisselend land, waarvan de bevolking erg gastvrij is. En met een temperatuur die maar zelden onder de 20 graden komt, is het land het gehele jaar een ideaal vakantieland. Ik heb erg genoten en raad iedereen aan om Tunesië weer opnieuw te ontdekken.

De officiële website van het Tunesisch Nationaal Verkeersbureau voor meer tips is www.ontdektunesie.nl

Het heerlijk avondje!

Het is bijna weer 5 december, pakjesavond. Bram van der Vlugt heeft er een boek over geschreven, wat zorgt voor een versassend kijkje in het Sinterklaasfeest. En in aanloop naar dit feest pakken ook de winkels traditiegetrouw flink uit. Maar een winkel in Zwolle maakt het wel heel bont!

Een week voor pakjesavond had winkeleigenaar Meine Boonstra nog even tijd voor een interview. “Het is altijd zo druk deze tijd van het jaar!” vertelt hij. Samen met zijn partner heeft hij een winkeltje aan de Assendorperstraat in Zwolle, op loopafstand van het centrum. Ze verkopen er van alles, speelgoed, lampen, wierook en natuurlijk veel Sinterklaas gerelateerde artikelen. Boonstra is namelijk helemaal gek van het decemberfeest. “Op mijn 13e verkleedde ik me voor de eerste keer als de goedheiligman en dat ben ik blijven doen.” Zo kwam hij enkele weken geleden voor het 16e jaar Zwolle binnenvaren als Stads-Sinterklaas.

Het museum in de kelder van zijn winkel is ontstaan door de een uit de hand gelopen hobby. “Sinterklaas is een passie, maar mijn partner vond het niet fijn om iedere ochtend ook naast meerdere zwarte pieten en sinterklazen wakker te worden die opgeslagen stonden in de slaapkamer. Ik had voor mijn hobby dus echt een eigen ruimte nodig, dat was duidelijk. Samen met een vriendin ben ik toen op het idee gekomen om in de leegstaande kelder een museum in te richten, waar ik al mijn spullen een plek kon geven. Diezelfde dag nog stond het op de kabelkrant en stroomden de positieve reacties binnen.”

In een ruimte waar je nauwelijks kunt staan, is nu een heus museum herrezen. Met daarin allerlei attributen van het feest tentoongesteld; langspeelplaten, boeken, beelden van de goedheiligman en oud reclamemateriaal. Zijn bezoekers komen van heinde en verre. “Laatst hadden we mensen uit Denemarken en Engeland. Mijn vader zei altijd “Jij wordt nooit directeur, nou daar heeft hij geen gelijk in gekregen!” Inmiddels hebben al meer dan 15.000 mensen het museum bezocht.

Niet alleen Meine draagt het Sinterklaasfeest een warm hart toe, ook Bram van der Vlugt doet dat. De raadsheer van Sinterklaas, zoals hij zichzelf noemt, heeft een boek over het feest geschreven, dat door middel van veel foto’s en verhalen een leuk inkijkje geeft in de viering van het feest. Ook komen Erik van Muiswinkel en Jochem Myjer aan het woord, die dan weer een warmere band met zwarte piet onderhouden. Het is een erg leuk cadeau voor pakjesavond, om vervolgens nog langere tijd op de koffietafel te laten liggen en er af en toe een verhaal uit te lezen.

Meer informatie
Het Sinterklaasmuseum is het gehele jaar tijdens openingstijden van de winkel geopend. Het bevindt zich in de winkel “Meinesz & Bennesz” op loopafstand van station Zwolle, Assendorperstraat 82. Entree € 0,50, kijk voor meer informatie op www.sinterklaasmuseumzwolle.nl.

Het boek Sinterklaas bestaat! van Bram van der Vlugt, wordt uitgegeven door Uitgeverij Lemniscaat, gebonden 176 pagina’s. En is verkrijgbaar voor €19,95. www.lemniscaat.nl

Beeldmateriaal: www.sinterklaasmuseumzwolle.nl en www.lemniscaat.nl

Geschreven in opdracht van de website van Catherine Keyl. http://www.catherine.nl/column/het-heerlijk-avondje

Recensie “Shrek de Musical”

Een musical over dat groene monster Shrek, het verhaal mag bekend zijn: Groene Oger ziet zijn moeras veranderen in een opvangtehuis voor uitgespuugde sprookjesdieren en moet er een draak voor verslaan ze er weer weg te krijgen. Maar ondanks dat de musical vol zit met sprookjesdieren, is het verhaal verre van zoetsappig. Het is juist een stoere musical, met veel humor, grappen die alleen de volwassenen zullen begrijpen, met een ensemble waar je u tegen zegt. En kwaliteit, de musical ademt kwaliteit, van de regie tot de mooie kostuums.

In een groots decor zie je een ballet van tapdansende muizen en een draak die op een Chinese wijze door 3 personen “bestuurd” wordt. Het maakt Shrek tot een belevenis in het theater en een lust voor het oog, maar ook het oor. Want Kim-Lian stijgt in deze musical boven zichzelf uit, in een rol die haar past als een jas (stoer, brutaal, maar toch een prinsesje) haar stem reikt tot in de hemel. Tevens zitten er in het ensemble talenten die op het oog zelf ook een musical zouden kunnen dragen.

Een productie die niet gemist mag worden! De geruchten gaan dat deze musical daadwerkelijk zal stoppen op 6 januari en niet zoals gebruikelijk is “vanwege groots succes“ verlengd zal worden. Dus wil je gaan, haast je!

Gezien: Shrek de musical, Albert Verlinde entertainment / RTL entertainment op 08 November 2012, RAI Theater Amsterdam. Regie: Eddy Habbema en nog te zien t/m 06 Januari 2013 in de RAI. Meer informatie: www.shrekdemusical.nl

Beeldmateriaal: Nick Preusterink

Recensie: HEMA de Musical

HEMA de Musical, neemt het genre musical volledig op de hak, is met haar dansende rookworsten fouter dan fout, kent een enorme publieksparticipatie en is soms zelfs bijna revue te noemen. De musical gaat (hoe kan het ook anders) over de bekendste winkelketen van Nederland met haar werknemers, die allemaal rondlopen met hun eigen problemen.

 

De vertrouwde stem van de HEMA (Anneke Blok) klinkt voor aanvang door de speakers van het theater. Ze heet het publiek welkom en vraagt de aandacht voor Piet van Seumeren, een wat onhandige bedrijfsleider die zijn werkkleding heeft opgepimp met glimmende pajetten. Een uitgebreid ballet volgt, het begin van alle hysterie.

De musical speelt zich af in een doorsnee vestiging van een HEMA waarin alles rustig verloopt, totdat de boel opgeschud wordt door een Spaanse stagiaire. Ze wil inburgeren in de Nederlandse samenleving en waar kan dat beter dan bij de HEMA? Met haar typische Hollandse producten en Hollandse prijzen, met haar sinterklaasviering, stroopwafels, tompoezen en rookworsten. Joep Onderdelinden zet een heerlijke voorstelbare suffe bedrijfsleider neer, grandioos door zijn uitstekende timing en mimiek. De Nederlandse Maaike Martens is een zeer geloofwaardige Spaanse met een goede stem, maar het goud van de voorstelling is voor Wimie Wilhelm die fenomenaal is als harde werkster van de gordijnafdeling en niet moet denken aan haar naderende pensioen.

 

Het verhaal komt de eerste helft wat traag op gang en de verhaallijnen lopen nogal door elkaar. Ook duurt de meligheid soms net iets lang, slechts één keer wordt die echt onderbroken door een liedje gezongen op de melodie van “Terug naar de Kust”. Het zorgt voor een moment van kippenvel, rust en ontspanning om vervolgens weer dubbel zo hard er tegen in te gaan met ijzersterke humor. De zaal ligt vrijwel continue dubbel van het lachen, al is het maar om je plaatselijke HEMA-medewerkers mee te zien werken aan deze productie. In elke stad worden namelijk medewerkers uitgekozen die een figurantenrol krijgen in de musical. Ze komen voorbij als winkelend publiek of als kerstengel. Een leuk element in de productie.

Het is een komische en grootse musical. Na afloop krijg je enorme trek in een rookworst en je zult jezelf waarschijnlijk beloven nooit meer ergens anders, dan bij de HEMA je ondergoed en sokken te kopen. Want de voorliefde voor deze winkelketen groeit zeker door deze musical.

Gezien: HEMA de musical, BOS Theaterproducties, op 21 Oktober 2012, Koninklijk Theater Carre Amsterdam. Regie: Geert Lageveen en nog te zien t/m 25 Mei 2013 door heel Nederland. Meer informatie: www.hemademusical.nl/

Waardering: ***..

Beeldmateriaal: Deen van Meer

Recensie “De Marathon”

Een  over en voor mannen. Een bijzonder spannende combinatie, maar bij de nieuwe Nederlandse speelfilm: De Marathon, werkt het prima. Vier vrienden, waarvoor een potje klaverjassen het ultieme geluk is, proberen hun garage van de ondergang te redden door samen de Marathon van Rotterdam te gaan lopen. Maar voor ieder van hen staat er meer op het spel dan alleen de finish. Zoals het overwinnen van een lastige relatie met moeder de vrouw, met de stad 020 en pijnlijke ziektes.

 

Het is een heerlijke mannelijke komedie, waarmee je een ultieme mannenavond te pakken hebt met je vrienden. Maar ook je vriendin zal zich niet vervelen, gezien de (Rotterdamse) top cast en de plotselinge emotionele wending in de film. En drie dagen voor de start van de Amsterdamse Marathon sowieso een must-see voor elke loper.

Een Rotterdamse film, met harde Rotterdamse humor, goede acteurs en briljante figurantenrollen voor Maxim Hartman, Herman den Blijker en meneer You Never Walk Alone; Lee Towers.

Gezien: De Marathon, Eyeworks. Regie: Diederick Koopal. Meer informatie: www.marathondefilm.nl

Waardering: ***..

Beeldmateriaal: Victor Arnolds & Pief Weyman

 

Recensie Zadelpijn 2. Het Verwende Nest

Zadelpijn 2, het Verwende Nest, is het vervolg op de eerste Zadelpijn voorstelling, welke een jaar geleden met veel succes in het theater te zien was. Vandaar dat deel 2 ook niet lang op zich liet wachten. De dames zijn (weer) wat ouder geworden en beginnen aan plastische chirurgie. En meteen daarna verbouwen ze hun nieuwe appartement.

Het is een vrolijke komedie, waarin af en toe gezongen wordt begeleid door de band bestaande uit twee Poolse bouwvakkers. Een komisch duo, waarvan de één (Robbie Aldjufri) een zeer getalenteerde acrobaat blijkt.

De aan kanker leidende Jacq is hartverscheurend en komt af en toe per ziekbed het toneel op rijden. Soms als “aangename” afwisseling op de hilariteit, soms voelt ze als blok aan het been van de voorstelling, omdat de ontwikkelingen die zij doormaakt niet erg groot zijn en de snelheid uit het verhaal trekt. Maar ontroerend neergezet door Esther Roord.

Ach, het is dan wel geen top theater, het verhaal mag dan luchtig zijn en veel minder bijzonder dan de eerste Zadelpijn. Maar die daar op let is een kniesoor. Het is namelijk heerlijk doelgroep theater. Alle vrouwenclubjes van Nederland, jong en oud zullen hiervan genieten en er een top avond aan beleven! Zoveel hilariteit en vol muziek, humor en herkenbaarheid, de voorstelling is een absolute aanrader met een lach en een traan.

Of zoals de volgende twee dames zeggen op twitter: @marijesmits: “Het bewijs dat lachen en huilen samen gaat. Ode aan het leven!” @neloskam: “Zadelpijn 2 is een echt damesfeestje met veel witte wijn na afloop.”

 

Gezien: Zadelpijn 2, het verwende nest, BOS Theaterproducties, op 10 Oktober 2012, De Goudse Schouwburg Gouda. Regie: Bruun Kuijt en nog te zien t/m 03 Maart 2013 door heel Nederland. Meer informatie: www.bostheaterproducties.nl

Waardering: ***..

Beeldmateriaal: Ben van Duin

Luik. De tien beste tips voor een bezoek aan de grootste stad van Wallonië. (met film en plattegrond)

Luik ziet er wat ontoegankelijk uit, beetje grauw, veel verkeer, een echte arbeidersstad. Wat dat betreft lijkt het wel op die andere stad aan de Maas, Rotterdam. Maar op de sfeer na zijn beide steden echt verschillend, dit is echt Wallonië. En wanneer je de leuke straatjes en steegjes van de stad kent vind je er allerlei verrassende pareltjes. En zeker nu de stad zich wil profileren als design stad staat er veel te gebeuren. Een stad in opkomst, en de grootste van Wallonië. Hier lees je de tien beste tips voor een bezoek aan Luik.

 

1) Staat Eindhoven in Nederland bekend als hoofdstad van het design, probeert België dat met haar Luik te bereiken. In oude fabrieken, universiteitsgebouwen, kathedralen en brandweerkazernes vind je verscheidende exposities. Soms prikkelen ze, soms zijn ze wat degelijk, maar altijd de moeite waard vanwege de samenstelling, de manier van presenteren of het schone expositie gebouw.

Een expositie die erg de moeite waard is, is die in de wijk Saint Gilles; Welcome Saint-Gilles. Honderd studenten kwamen met ideeën die de leefbaarheid van hun wijk moesten verbeteren. Zo werd het idee geboren om de vuile was te laten doen door de bejaarde buurvrouw, in ruil voor een klusje of boodschap. Zo help je elkaar en ontstaat er interactie tussen generaties. Een ander idee was om aan elke lantaarnpaal een bezem te bevestigen, zodat er geen excuus meer bestond om nooit de stoep te vegen. “Het is de bedoeling de wijk levendiger te maken.” Vertelt bewoner van de wijk en oprichter van dit idee Lamisse Jorome. “Drie op de vier inwoners van deze wijk zijn studenten, vele van hen zijn er niet in de weekenden en vakanties, het doel van deze actie is de wijk levendiger te maken. De ideeën zijn er nu in ieder geval”

2) We mogen meneer Neuhaus wel dankbaar zijn dat hij exact honderd jaar geleden de eerste praline maakte (praline is een erg Belgisch woord voor bonbon). Want anders konden we bij chocolatier Galler niet de lekkerste chocolade van Luik proeven. Een doosje kost rond de 15 euro, maar een reep chocolade van Galler is een stuk goedkoper, voor één euro vijftig heb je al zo’n reep, die gretig aftrek vindt bij toeristen.

3) Nu we toch aan het eten zijn, lopen we door naar Pollux. Hier vind je de beste Luikse wafels van het land. Het verschil met die uit Brussel is dat bij deze wafels de suiker al in het deeg zit in plaats van dat het eroverheen gestrooid wordt. Het zal weinig moeite kosten deze zaak te vinden, er staat eigenlijk altijd wel een lange rij tot ver in de winkelstraat.

4) Al jaar en dag brouwt de Luikenaar haar eigen drankje, de Peket. In allerlei verschillende smaken is dit sterke likeurtje te koop, van chocolade tot vanille. Sinds 1993 kunnen ze ook in een café gedronken worden. Bij La Maison du Peket heb je verschillende smaken en sommige worden zelfs aan tafel geflambeerd.

5) Je ziet steeds meer leuke kleine hotelletjes in de stad. Een teken dat de stad niet alleen bezocht wordt door zakenmensen, maar ook toeristen. Zo is in juni hotel Neuvice geopend, een leuk hip design hotelletje, moderne meubelen gecombineerd met de ruige bouw van het gebouw zelf.

6) Op 20 kilometer van Luik heb je eens per jaar de Temloux. Een kunstmarkt verspreid over de hele stad Namen (of in het Frans: Namur) die twee dagen lang non-stop duurt. Bekent in binnen en buitenland en vindt elk jaar plaats in het laatste weekend van augustus. Exact, helaas is het net geweest, noteren voor volgend jaar dus! 24 augustus 2013 start hij om 07:00 uur en eindigt om 18:00 uur op 25 augustus. Maar in Luik zelf heb je ook een fijne markt, namelijk de La Batte. Met kleding, meubels, eten, drinken en zelfs levende kippen en konijnen. Elke zondagochtend, langs de kade van de rivier de Maas.

7) De naam “Chez Stockist Cafe Lequet” is al een mond vol, laat staan wanneer je er gaat eten. In dit café eet je de Luikse gehaktbal met friet. De Luikse siroop die toegevoegd wordt aan de saus maakt deze bal zo typisch Luiks. Je zit tussen de studenten en zakenmannen in pak. En het is er altijd druk, behalve op zondag, dan is het er zelfs uitgeladen en reserveren is dan onmogelijk.

8) De mooiste plek van Luik is misschien ook wel het bekendste. De gigantische trap van Bueren. Met 373 treden ben je bekaf wanneer je eenmaal boven bent, maar dan heb je ook een adembenemend uitzicht over de stad. En tevens vrij rustig, want boven vind je vrijwel geen toerist. Wat wel te begrijpen is met die helse klim omhoog natuurlijk. In 2010 toen er veel sneeuw lag skieden hier mensen vanaf naar beneden.

9) Tijdens de Biënnale zijn veel exposities de moeite waard, maar één die niets met design of de biënnale van doen heeft, maar evengoed een aanrader is bevind zich op het prachtige treinstation van Liege-Guillemins (architect Santiago Calatrava). Een rijk gedecoreerde expositie over de jaren zestig, met veel muziek, film, kostuums en foto’s over het belangrijkste van deze bevlogen jaren. Neem de eerste James Bond film, festival Woodstock, de moord van John F Kennedy of zing mee met de Bealtes en the Rolling Stones. Nog te zien t/m 28 april 2013. www.expo-goldensixties.be

10) Het meest fascinerende lokaal op school is voor veel mensen toch wel die van scheikunde. Op het universiteitscomplex van Luik is dit authentiek scheikunde lokaal omgetoverd tot restaurant. Hier eet je naast de houten wasbakken en gasbranders en je aperitiefje drink je uit een reageerbuis, allemaal aan een tafel waarop het hoofd van Einstein afgebeeld is. In Le Labo 4 voel je je weer even student. Een hoofdgerecht kost er twintig en een menu vierendertig euro. Net als in heel Wallonië is een vegetarisch maaltijd hier moeilijk te bestellen. Een bord pesto met tomaat krijg je dan geserveerd. (weer eens wat anders dan salade die je in andere restaurants steevast voorgeschoteld krijgt). Eten met vlees is hier wel erg goed. Het vinden van Le Labo 4 is echter wat moeilijk, je moet zoeken tussen de universiteitsgebouwen. Mocht je nou goed vegetarisch willen eten, kan dat bij Exki (11) of Tasty World Luik (12).

Recensie “De Vagina Monologen”

Besnijdenissen, kreunen, lesbische ervaringen, het scheren, kanker, voorbijkomende soa’s en heel belangrijk; de geur. Zomaar wat thema’s die voorbijkomen in de voorstelling: “De vagina monologen”. Bos Theaterproducties heeft het stuk opgepoetst en het staat nu in wisselende samenstelling van actrices in het DeLaMar Theater in Amsterdam. Zo stond Catherine Keyl al op het podium, net als Céline Purcell, Mariska van Kolck en Frédérique Spigt.

Actrices die vertelden over de vagina en het hebben over de manier van het uitspreken van het woord. Twee videoschermen op de achtergrond laten beelden zien van een typisch Nederlandse markt, wat zorgde voor wat dynamica in bij de monologen omdat de drie vrouwen zelf vooral zittend hun voordracht houden. Een vierde vrouw (Kim Soepnel) speelt de controbas, en ze laat zich af zich af en toe even lekker gaan.

Het onderwerp was bij de eerste opvoering misschien taboedoorbrekend en zal dat in andere landen waarschijnlijk nog steeds wel stof doen opwaaien, maar hier in het DeLaMar is er weinig spectaculairs aan. Waar vroeger in Amerika nog advertenties in kranten geweigerd werden van het stuk, zit de zaal nu niet vol met mensen die het idee hebben taboedoorbrekend bezig te zijn. Het is een fijne voorstelling geworden, waarin drie vrouwen het prettig over de vagina hebben. En daar is verbazingwekkend veel over te vertellen.

Wellicht had het toneelstuk om controversieel te blijven juist op tournee moeten gaan langs plaatsen als Urk en Staphorst. Al bestaat dan de kans dat er niemand op af komt, omdat christenen er bekend om staan geen vagina te hebben. Althans dat lijkt weleens zo, zeggen de vrouwen met een knipoog in het stuk. Kortom een zeer vermakelijk stuk, met goede actrices, al ontbreekt de urgentie wellicht.

Gezien: De Vagina Monologen, BOS Theaterproducties, op 09 September het DeLaMar Theater Amsterdam. Regie: Arjan Schoolderman en nog te zien t/m eind November in het DeLaMar Theater Amsterdam. Meer informatie: www.bostheaterproducties.nl

Waardering: ***..

Beeldmateriaal: Sebastien Galtier

Link naar de trailer:
http://www.youtube.com/watch?v=OS2A9OA_JPY&feature=youtu.be

Recensie “Yab Yum, het circus van de nacht”

Nederlands bekendste en mooiste bordeel ging destijds ten onder doordat de onderwereld zich er meester van maakte. Iets wat eigenaar Theo Heuft met ledenogen aan moest zien, omdat hij werd bedreigd en geen keus had dan zijn nachtclub voor een veel te laag bedrag van de hand te doen. Een verhaal dat zich uitstekend leent voor een musical zo dacht theaterproducent Henk van der Meijden en kocht de rechten van het door Theo geschreven boek over zijn Yab Yum.

Bij het zien van de musical waan je zelf even in het oude bordeel. De plek waar de homofiele John (Richard Groenendijk) achter de bar werkte, Toss (Nelly Frijda) die er steun en toeverlaat voor de meisjes was en eigenaar Theo (Rutger Le Poole) zelf, iedereen is vertegenwoordigd in de musical. Samen met een simpel decor, bestaande uit wat standbeelden en wat gedrapeerde doeken vormen zij de zaak. Natuurlijk omringt door de meisjes van plezier.

Yab Yum zonder erotiek is als producent Henk van der Meijden zonder zijn voorliefde voor circus acts, precies; ondenkbaar! Vandaar dat acrobatiek ook in deze productie van hem te zien is. De acrobatiek moet de erotiek van de nachtclub voorstellen. Drie mannen en drie vrouwen halen om de beurt ontzettend knappe acrobatische acts uit, maar de acts zijn niet adembenemend spectaculair. Wanneer dit de erotiek van Yab Yum moet voorstellen, vraag je jezelf af of het er in de nachtclub wel heftig aan toe zou zijn gegaan.

De show voelt wat in elkaar geplakt aan. Wanneer je net lekker meegesleept wordt door het verhaal, moet er plaats gemaakt worden voor een stukje acrobatiek en wanneer je daar op je gemak naar kijkt, komt Bas Muijs het toneel op hollen. Hij vertegenwoordigt de onderwereld, maar ondanks dat hij veel schreeuwt en bedreigt straalt hij niet een bendeleider uit waar je bang voor zou moeten zijn. Eerder een brutale puber die nodig een trap onder zijn hol zou verdienen.

De show wordt gered door Richard Groenendijk, die zich godzijdank veel tot het publiek richt met leuke anekdotes en als een Gerard Joling met veren en glitterpakjes af en toe het toneel op komt hollen. Deze man is een genot om naar te luisteren, maar hij kan het acteerwerk van anderen en de niet zo sterke liedjes helaas niet verbloemen. De musical is heus vermakelijk, maar heeft niet de allure die de oude nachtclub zelf ooit wel had. Daar moet Theo Heuft het zelf toch ook mee eens zijn.

Gezien: Yab Yum, het circus van de nacht, Stardust Theatre BV, op 07 September Schouwburg Castellum Alphen aan de Rijn. Regie: Daniel Cohen en nog te zien t/m 24 februari 2013 door het hele land. Meer informatie: www.stardustcircus.nl

Waardering: **…

Beeldmateriaal: Govert de Roos